فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٧٦ - پاسخ

مقصود از«ولىّ» يا «اولياء»، محبت و دوستى است.

شبهه دوم

رازى بار ديگر به شبهه پراكنى پرداخته و مى گويد: هرگاه اين آيه در حق على(عليه السلام) فرود آمده باشد، بايد در حال حيات رسول خدا نيز ولايت نافذ التصرف داشته باشد.[١]

پاسخ

رازى از يك نكته غفلت كرده و آن اين است كه آيه حاكى از آن است كه امام، در حال حيات رسول خدا نيز داراى ولايت بوده، ولى به كارگيرى آن در صورت نياز است و آن پس از ارتحال رسول خداست و اين مسأله يك امر عرفى است. رجال سياسى فردى را به عنوان ولايت عهد، معرفى مى كنند در حالى كه با بودن خود فرمانروا، او مصدر كار نيست، بلكه هدف آن است كه در نبودن حاكم، خلأى كه پيش مى آيد، به وسيله او برطرف شود.

چكيده سخن، با توجه به آياتى كه در شأن اميرمؤمنان(عليه السلام) وارد شده، روشن مى شود كه وحى الهى با اين آيات، امّت را به سوى خاندان رسالت رهبرى مى كند، گاهى مهر ومودّت آنها را مزد رسالت معرفى مى كند(شورى، آيه٢٣) و گاهى على را جان پيامبر، و فرزندان او را فرزندان پيامبر، قلمداد مى فرمايد(آل عمران، آيه ٦١).

سرانجام، خانه هاى خاندان رسالت را كه بيت فاطمه(عليها السلام) از آنهاست از